امروز پنج شنبه ، ۳۰ آبان ۱۳۹۸
امشب خدا با خلق خود دارد سرور دیگری (ولادت)

 

ولادت با سعادت علی بن ابیطالب(ع)

 

امشب خدا با خلق خود دارد سرور دیگری  

                                                     پوشانده بر تن کعبه را دیبای نور دیگری

بخشید خاص و عام را فیض حضور دیگری

                                                    عشاق را در هر سری افکنده شور دیگری

                       کرده است در سینای دل ایجاد طور دیگری

                       هستی باغ چنان گیتی بین رشک ارم

قدوسیان تقدیس خوان ، گرد حرم بستند صف

                                                     سبوحیان تسبح گو استاده هر سو جان بکف

مکه شده دارالصفا کعبه شده بیت الشرف

                                                      هر سو نظر می افکنم وجد و سرور است و شعف

                       خیزد سروش از هر مکان آید ندا از هر طرف

                       کامشب نهد ماه قدم در بیت خاص خود قدم

شهری که در وصفش بو لااقسم هذا البلد

                                                     بیتی است در دامان آن خاص خدای لم یلد

در پای دیوارش زنی یکتا بپاکی چون احد

                                                    سر تا بپا پا تا بسر مرآت الله الصمد

                      نام نکویش فاطمه مام علی بنت اسد

                      در اشتیاق او حرم آغوش بگشاده ز هم

آنشب طنین انداز شد در گوش جانش این صدا

                                                        ما در برای دعوتت از بیت می آید ندا

بیتی که بر میلاد من بنیاد شد از ابتدا

                                                  برخیز کامشب در حرم تو با منی من با خدا

                        برخیز ای جان  جهان در مقدمت بادا فدا

                        برگیر ره سوی حرم بنما حرم را محترم

فریاد زد حجر و حجر کای بانوی عالم بیا

                                                  لبخند زد دیوار و در کای مفخر آدم بیا

رکن یمانی زد صدا کای با خدا همدم بیا

                                                   زمزم گلاب افشان برخ کای بهتر از مریم بیا

                        بیت از درون خواندش که هان ای در حرم محرم بیا

                        ای خانه از تو محترم و ی زاده ات صاحب حرم

بخشید رونق بیت را رخ بر حرم بنهادنش

                                                   دل برد اهل ذکر را ، ذکر خدا سر دادنش

پیچید بر خود ناگهان بگرفت درد زادنش

                                                  نی طاقت بنشستن و نی قدرت استادنش

                           لرزاند ارکان را بهم بیم ز پا افتادنش

                           دستی بسوی حق علم دستیش بر دل از الم

گفت ای به سویت دستها بهر بیاز از هر طرف

                                                     یا رب به این دری که من پوشیده دارم در صدف

یا رب به بیت و زمزم و رکن و مقام و مزدلف

                                                      یا رب به آنکو ساخته بیت تو را با این شرف

                                  یا رب بقرب آن سلف یا رب بجاه این خلف

                                 راهی برایم بازکن تا وا رهم از درد و غم

بشکافت دیوار حرم کی عصمت یکتا بیا

                                                     آمد ندا از میزبان کای میهمان ما بیا

ای دخت والای اسد ، ای ما در مولا بیا

                                                 وی حسن ناپیدای ما در دیده ات پیدا بیا

                             وی در حریم خاص ما از دیگران اولی بیا

                   

                        در خانه خود نه قدم ای حامل نور قدم

در بیت شد حق بگذاشت پا دیگر نمیدانم چه شد

                                                  شد میهمان کبریا ، دیگر نمیدانم چه شد

آن بیت شد بیت الولا دیگر نمیدانم چه شد

                                                  او بود و مولا و خدا دیگر نمیدانم چه شد

                         آمد بدنیا مرتضی دیگر نمیدانم چه شد

                         انگشت باید بر دهان خاموش باید لاجرم

برگرد دیوار حرم برپاست شور و ولوله

                                               فوجی ز حیرت خامش و خیلی دگر در هلهله

گفتی که شهر مکه را لرزاند در هم زلزله

                                                رفته است تا پای جنون هوش از سر هر سلسله

                         یاد زنی بی یاوز و بی همدم و بی قابله

                         غافل که پبش ذوالنعم غرق است در موج نعم

در مکه کس پیدا نشد کاین راز را افشا کند

                                                 ممکن نشد میر حرم باب حرم را واکند

گردون بی گردید کان گمگشته را پیدا کند

                                                میخواست زمزم کعبه را از اشک خود دریا کند

                   می رفت تا دنیا بپا هنگامه فردا کند

                   نزدیک بود افتد وجود از غصه در چاه عدم

ناگه ز دیوار حرم نوراله آمد برون

                                               سیاره برج اسد با قرص ماه آمد برون

ماهی که مهرش خنده زن از خاک راه آمدبرون

                                                 در اشتیاق دیدنش دل بانگاه آمد برون

                     یعقوب کو ، تا بنگرد یوسف ز چاه آمد برون

                     عیسی عیان شد بر فلک موسی برون آمد زیم

بحر شرف زاد از صدف آن گوهر یکدانه را

                                                یکباره در انوار او پوشیده دید آن خانه را

چون جان شیرین در بغل بگرفت آن جانانه را

                                                می دید در سیمای او ، سیمای حق سبحانه را

                      می خواست بندد در قماط آن بازوی مردانه را

                     کان بندها را شیر حق بگسست چون تاری زهم

کی زاده یزدان را اسد بستن چرا این دست را

                                                    بالله نداند بست کس جز کبریا این دست را

خواندند از صبح ازل دست خدا این دست را

                                                  گویند تا شام ابد مشکل گشا این دست را

                       فرموده ختم الانبیاء صاحب لوا ، این دست را

                       هر جا خدا فاتح شود آنجا منم صاحب (علم)

این دست اندازدز پا گردان خون اشام را

                                             این دست باید بشکند در یکدیگراصنام را

این دست یاری میکند توحید را اسلام را

                                               این دست دارد از خدا خود اختیار تام را

              این دست گرداند همی گردون نیلی فام را

              این دست باشد لوح را با عزم ربانی قلم

مادر مبند این دست را کاین دست از حیدر بود

                                                 این دست بر جسم علی از ان پبغمبر بود

این دست بر اوج سماء افلاک را رهبر بود

                                               این دست در ویرانه ها ایتام را یاور بود

                  این دست جندالله را چون ظل حق بر سر بود

                    این دست  آمد دستگیر افتادگان را از کرم

در خاطرت ناید مگر ای مادر پاکیزه خو

                                        روزی که با شیری شدن در چشمه ساری روبرو

اهریمن وحشت تو راشد حمله ور از چارسو

                                         بهر نجاتت ناگهان آمد جوانی ماه رو

                    او شیر را رد کرد و تو دادی گلوبند به او

                    آنکو که دادی هدیه ای ای مهربان مادر منم

                                                (نخل میثم ج1)